Reklamacja towaru niezgodnego z umową sprzedaży

Sprzedawca odpowiada wobec kupującego za sprzedany towar z tytułu rękojmi lub gwarancji. Odpowiedzialność ukształtowana na zasadzie rękojmi ma charakter bezwzględny i wynika z przepisów Kodeksu cywilnego oraz ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. 

 

Kodeks cywilny określa zakres odpowiedzialność z tytułu rękojmi za wady fizyczne i prawne rzeczy. Jego przepisy wskazują, iż wada fizyczna oznacza wadę zmniejszającą wartość lub użyteczność rzeczy, albo brak właściwości, o których sprzedawca zapewniał kupującego, względnie wydanie jej kupującemu w stanie niezupełnym. 

 

Z wadą prawną będziemy mieć natomiast do czynienia, gdy sprzedana rzecz stanowi  własność osoby trzeciej albo jeżeli jest obciążona prawem tej osoby.

 

W odróżnieniu od rękojmi podstawą odpowiedzialności sprzedawcy z tytułu gwarancji jest dobrowolna umowa bądź oświadczenie składane przy zawarciu  umowy sprzedaży przez sprzedawcę lub producenta towaru. Gwarancja zasadniczo ograniczona jest do wad fizycznych rzeczy i  zawiera uprawnienie do żądania usunięcia wad rzeczy lub dostarczenia towaru wolnego od nich.

 

Dodatkową lecz kluczową z punktu widzenia ochrony konsumentów regulacją dotyczącą odpowiedzialności sprzedawcy za towar sprzedawany konsumentom jest ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego. 

 

Jej uchwalenie przez Sejm i przyjęcie do stosowania jest konsekwencją wdrożenia przez Polskę dyrektywy 99/44/WE z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji.

 

Przepisy tego akty prawnego mają na celu zabezpieczenie interesów osoby fizycznej, która nabywa rzecz w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą czyli w tak zwanej sprzedaży konsumenckiej.

 

W praktyce często zdarzają się przypadki, że zakupiony przez nas towar na skutek ukrytych wad, które ujawniły się w trakcie jego eksploatacji chcemy reklamować. 

 

Sposób rozpatrywania przez sprzedawców zgłoszeń reklamacyjnych klientów niejednokrotnie budzi uzasadnione wątpliwości, co do zgodności z obowiązującymi przepisami. Najczęściej sprzedawcy błędnie informują klientów o przysługujących im uprawnieniach, nie przestrzegają terminów rozpatrywania zgłoszeń reklamacyjnych lub wręcz odmawiają ich przyjęcia twierdząc, że odpowiedzialność za wady sprzedanego towaru ponosi producent.

 

Dla usprawnienia procesu realizacji reklamacji towaru konsumpcyjnego warto pamiętać o kilku istotnych kwestiach, ważnych punktu widzenia sprawności i prawidłowości ich rozpatrywania:

  1. Za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży odpowiada sprzedawca.
  2. Jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową (tzn. jeśli posiada wady ukryte)  kupujący może żądać doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy.
  3. Sprzedawca ma obowiązek ustosunkowania się do zgłoszonego reklamacyjnego w terminie 14 dni kalendarzowych od jego otrzymania. 
  4. Nieustosunkowanie się do zgłoszenia reklamacyjnego w ww. terminie od jego otrzymania uważa się za jego uznanie.
  5. Jeśli naprawa albo wymiana towaru jest niemożliwa lub wymaga nadmiernych kosztów albo jeśli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość żądaniu kupującego w odpowiednim czasie lub jeśli naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności, ma on prawo odstąpić od umowy sprzedaży.

 

Warto jednak pamiętać, że uprawnienia kupującego możliwe są do realizacji pod warunkiem zawiadomienia przez niego sprzedawcy o niezgodności towaru z umową przed upływem dwóch miesięcy od jej stwierdzenia i w okresie dwóch lat od wydania mu towaru.

 

Zadania z zakresu ochrony konsumentów zgodnie z ustawą z dnia 16 lutego 2007 r. ochronie konkurencji konsumentów sprawuje m.in. samorząd terytorialny i organizacje konsumenckie. Szczególna rola w tym zakresie została powierzona pierwszemu z nich, gdyż poprzez działających w każdym mieście powiatowym lub mieście na prawach powiatu, rzeczników konsumentów zapewnia on bezpłatne poradnictwo i informację prawną.

 

Rzecznicy inicjują również korzystne rozwiązania z punktu widzenia ochrony interesu konsumentów poprzez składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego oraz występują do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów.

 

Co ważne mogą oni również wytaczać na rzecz konsumentów powództwa oraz wstępować za ich zgodą, do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów konsumentów.

 

Podstawa prawna:

- ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny 

- ustawa z dnia 27 lipa 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego 

- ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. ochronie konkurencji konsumentów